خاتون

خاتون
کلام تو
سنگ را آب میکند
خواب را خواب
و ایوان را پر از مهتاب

در کلام خود شناوری
چون شکوفة سفید ماه در چشمه
بیان خویشتنی
چون فواره ای در حوض نقره

تو را در کلامت میچینم
تو را در کلامت میبویم
*
خاتون تو میدانی
میان شاخ و برگ قصه ها
پرنده وار بخوانی
تو میتوانی
آتشی را به آتشی دیگر خاموش کنی
تو میتوانی از ما بلابگردانی
مرگ چنان گوش به قصه ات میسپارد
که از کار خویش باز میماند
*
خاتون
شبی خوش است
میخواهم
گیسوانت را بشنوم

لب میگشایی
نسیم شبانگاه
سراپا گوش میشود
کلام تو سرانجام
آغوش میشود.

عمران صلاحی

***

 

سوز دل

باز كن نغمه ي جانسوز آن ساز امشب
                                      تا كني عقده ي اشك از دل من باز امشب

 

ساز در دست تو سوز دل من مي گويد 
                                   من هم از دست تو دارم گله چون ساز امشب

 

مرغ دل در قفس سينه ي من مي نالد
                                         بلبل ساز تو را ديده هم آواز امشب

 

زير هر پرده ي ساز تو هزاران راز است
                                        بيم آن است كه از پرده فتد راز امشب !

 

گرد شمع رخت اي شوخ من سوخته جان
                                       پر چو پروانه كنم باز به پرواز امشب

 

گلبن نازي و در پاي تو با دست نياز
                                       مي كنم دامن مقصود پر از ناز امشب

 

گرد شوق چمن وصل تو اي مايه ي ناز
                                      بلبل طبع مرا قافيه پرداز امشب

صبر

صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاستمالک رد و قبول هر چه کند پادشاستگر چه بخواند هنوز دست جزع بر دعاستبرق یمانی بجست باد بهاری بخاستغفلت از ایام عشق پیش محقق خطاستصحبت یار عزیز حاصل دور بقاستدرد دل دوستان گر تو پسندی رواستبنده چه دعوی کند حکم خداوند راستاز در خویشم مران کاین نه طریق وفاستبا همه جرمم امید با همه خوفم رجاستسعدی اگر عاشقی میل وصالت چراست

چاره عشق احتمال شرط محبت وفاستگر بزند حاکمست ور بنوازد رواستور چه براند هنوز روی امید از قفاستطاقت مجنون برفت خیمه لیلی کجاستاول صبحست خیز کآخر دنیا فناستیک دمه دیدار دوست هر دو جهانش بهاستهر چه مراد شماست غایت مقصود ماستگر تو قدم می​نهی تا بنهم چشم راستدر همه شهری غریب در همه ملکی گداستگر درم ما مسست لطف شما کیمیاستهر که دل دوست جست مصلحت خود نخواست

باغچه

خاك خاك هم - كه باشم

باغچه اي به قواره ي من

در خانه ات

مي تواني كه داشته باشي

تو به همين

يك متر و شصت و چند سانتي متر

بيانديش

فردا را چه ديدي؟

شايد كمي قد كشيدم

يا تو

به گلداني از من دراتاقت

خرسند شدي

مقام دوست

هماي اوج سعادت بدام ما افتد

                    اگر ترا گذري برمقام ما افتد

حباب وار براندازم ازنشاط كلاه

                   اگر زروي تو عكسي بجام ما افتد

شبي كه ماه مراد ازافق شود طالع

                   بود كه پرتو نوري ببام ما افتد

ببارگاه تو چون باد را نباشد بار

                     كي اتفاق مجال سلام ما افتد

چو جان فداي لبش شد خيال مي بستم

                   كه قطره اي ززلالش يكام ما افتد

خيال زلف تو گفتا كه جان وسيله مساز

                    كزين شكار فراوان بدام ما افتد

بنا اميدي ازين در مرو بزن فالي

                    بود كه قرعه دولت بنام ما افتد

زخاك كوي تو هر گه كه دم زند حافظ

                     نسيم گلشن جان درمشام ما افتد

گل

در وصل هم بشوق تو اي گل درآتشم

عاشق نمي شوي كه ببيني چه ميكشم

با عقل.آب عشق به يك جوي نمي رود

بيچاره من كه ساخته از آب وآتشم

رسالت

و رسالت من اين خواهد بود
 تا دو استكان چاي داغ را
 از ميان دويست جنگ خونين
 به سلامت بگذرانم
 تا در شبي باراني
 آن ها را
  با خداي خويش
  چشم در چشم هم نوش كنيم
  

خداوندا به من توفيق عشق بي شهوت

 تنهايي درميان انبوه جمعيت

ودوست داشتن بي آنكه

  دوست بداند عطاكن

غزل

من با غزلي قانعم وبا غزلي شاد

تا باد زدنياي شما قسمتم اين باد

ويرانه نشينم من وبيت غزلم را

هرگز نفروشم به دوصد خانه ي آباد

من حسرت پرواز ندارم به دل آري

در من قفسي هست كه مي خواهدم آزاد

اي بال تخيل ببرآنجا غزلم را

كش مردم آزاده بگويند مريزاد

من شاعرم وروز وشبم فرق ندارد

آرام چه ميجويي از اين زاده ي اضداد؟

مي خواهم ازاين پس.همه از عشق بگويم

يك عمر عبث داد زدم برسر بيداد

مگذار كه دندانزده ي غم شود.اي دوست

اين سيب كه ناچيده به دامان تو افتاد

عاشق

اگر ماه بودم به هر جا که بودم

سراغ تو را از خدا مي گرفتم

وگر سنگ بودم به هر جا که بودي

 سر رهگذارتو جا مي گرفت

اگر ماه بودي _به صد ناز -شايد

شبي بر لب بام من مي نشستي

وگر سنگ بودي به هر جا که بودم

مرا مي شکستي مرا مي شکستي

سلام

سلام

حال همه ما خوب است

ملالي نيست جز گم شدن گاه گاه

خيالي دور

كه مردم به آن شادماني بي سبب گويند

با اين وجود عمري اگر باقي بود

طوري از كنار زندگي ميگذرم

كه نه زانوي آهوي بي جفت بلرزد

ونه اين دل ناماندگار بي درمان