نارس هم

 

رسيده كه باشي

طعم ات اشتهاي خاك را باز مي كند

نارس هم _ فرقي نمي كند

تنها بي اشتها جويده مي شوي.

 

محمدعلی بهمنی/ اين خانه واژه های نسوزی دارد./

و عشق

و عشق ……

 

عشق چشمي ست كه گاه

خود را به كوري مي زند تا از خيابان عبورش دهي

بي كه بداني عبورت داد.

 

 

دل پاره

صُب زود

        وقتي كه باد

تو كوچه صداش مياد

مي رم و فوري درو وا مي كنم

                                       داد مي زنم:

- آي نسيم سحري!

يه دل پاره دارم

                    چن مي خري؟

باران / عمران صلاحی

 

 

 يك نفر آمد و بر پنجره ام گِل ماليد

 ولي من منتظر بارانم

 

 

 

 دريك هواي سرد پس از باران

 مردي رميده بخت

 با سرفه هاي سخت

 ديدم كه پهن مي كرد

 عرياني خودش را

 روي طناب رخت