شاملو

مجال
بي رحمانه اندك بود و
واقعه
سخت
نامنتظر.

از بهار
حظ ّ تماشائي نچشيدم،
كه قفس
باغ را پژمرده مي كند.
***
از آفتاب و نفس
چنان بريده خواهم شد
كه لب از بوسه نا سيراب.

برهنه
بگو برهنه به خاكم كنند
سرا پا برهنه
بدان گونه كه عشق را نماز مي بريم،-
كه بي شايبه حجابي
با خاك
عاشقانه
در آميختن مي خواهم

شفیعی کدکنی

به جان جوشم كه جوياي توباشم

                             خسي بر موج درياي تو باشم

تمام آرزوهاي مني .كاش

                            يكي از آرزوهاي تو باشم

وعشق

عشق چشمي ست كه گاه

خود را به كوري مي زند

تا از خيابان عبورش دهي

بي آنكه بداني عبورت داد

سهراب

 

سلام به تنهائي سهراب وسلام به عظمت دوستي او كه نام قشنگ فروغ را در اين مجال زيبا تر كرد

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و باتمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد
صداش به شكل حزن پريشان واقعيت بود
و پلك هاش مسير نبض عناصر را به ما نشان داد
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما كوچاند به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي آينه تفسير كرد
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد
براي ما يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل يك لهجه يك سطل آب تازه شديم
و بارها ديديم
كه با چه قدر سبد
براي چيدن يك خوشه ي بشارت رفت
ولي نشد
كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
خوردن يك سيب براي
چه قدر تنها مانديم

از تمام بهار به گلداني رازي شديم

وسايه ها پيش چشمهامان

بهار را تباه كردند

هرآنچه را كه از دست داده ايم

نذر عشق ميكنيم

هر چند هيچ ضريح مقدسي دخيل سرگردانيمان را باز نكرد

عاقبت صيد سفر شد يار ما يادش بخير

                                 نازنيني بود شد از ما جدا يادش بخير

يار رفت.عمر رفت.جمع ما پاشيده شد

                                راستي خوش بوديم اي خدا يادش بخير

دمي با حافظ

هر آنكه جانب اهل خدا نگه دارد    

  خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حديث دوست مگويم مگر به حضرت دوست 

  كه آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان كن كه گر بلغزد پاي

 فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست كه معشوق نگسلد پيمان

 نگاهدار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف اگر دل مرا بيني

 ز روي لطف بگويش كه جا نگه دارد

چو گفتمش كه دلم نگاهدار چه گفت؟

ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد

الهي آمدم با دست تهي. سوختم به اميد روز بهي. چه باشد اگر براين دل خسته ام مرهم نهي

 

سحرگاهان

         كه

         تابوتم

            بدوش آشنايان

                 رهسپار خانه جاويد خواهد شد

                                          واندوه غمين مادرم

                                               هر لحظه در اطراف مي پيچد

توهم

    اي

       آشناي سنگدل

              ازخانه بيرون آي

                            بگو رفتي

                                      برو

                                        منزل مبارك

بهانه ای دیگر برای سلام

الهي اگر كاسني تلخ است از بوستان است

واگرعبدا...مجرم از دوستان است

 

_{من وتو}

_ديريست

_{تاخويش را پژمرده ايم}

_{به هنگامي كه ماندن}

_{طلوع افسردگي ست}

_{هجرتي بايد}

_{كه ماندن}

_{خاك را فرسوده مي كند!}

 

 

چه سرگردان است اين عشق
كه بايد نشاني اش را
از كوچه هاي بن بست گرفت
چه حديثي است عشق
كه نمي پوسد و افسرده نيست
حتي آن هنگام
كه از آسمان به خانه آوار
شود

دمی با حافظ

آفرين بردل نرم تو كه از بهر ثواب 

             كشته غمزه خود را به نماز آمده اي

زهد من با تو چه سنجد كه بيغماي د لم

                 مست وآشفته به خلوتگه راز آمده اي